عشق تنها" قبرستون عاشقا کلیسای داراب

کاش میمردم و غم مردنت نمیکشیدم 

                      کاش ...

تکه نوشته ای از «سیاحت دل وعقل»

عشقهای انسان از دو مکتب اصلی عشق دل وعشق عقل تشکلیل شده درافراد عاشق این دو شبیه به هم هستند. برای درک بهتر، عشق دل و عشق عقله یک فرد عاشق رو تشریح میکنم اول دل:

به ورودی دل این فرد که میرسی گویی به بیابانی قدم گذاشتی که امید زندگی وجود خارجی ندارد و فقط یک رؤیا دور از دسترس در گوشه ای از این دل در کهنه پارچه ای کنار گذاشته و به فراموشی سپرده شده.

هر قدم که به جلو بر میدارم به راستی غم و مرگ به راحتی احساس میشود . قریب تر که میروم نوشته ای به خط اشک میبینم که بر بالای در ورودی نصب گشته نوشته شده بود «سوختم ».

این یک لفظ پنج حرفی به نظر می اید اما برای این فرد مطمئنآ یک دنیا حسرت عشق دراین لفظ به خواب رفته.

از ورودی عبور کرده و به دل وارد میشوم. پوسیدگی و غم در این دل عنان است و برای فهمیدن این موضوع فقط یک نگاه محتاج است.

دیواره های این دل پر از زخم هایی عمیق است . روی یکی از دیواره ها نوشته ای دیدم که با خنجرهک شده مطلب چنین بود «هیچ وقت دوستت نداشتم» دیواره ای که این هکاکی رو آن نقش بسته بود به شکلی عجیب در هم فرو رفته ، اطراف این دیواره سیاه رنگ گرفته که شکلی موحش به دل داده . از دیواره عبور کرده و جلوتر میروم صداهایی به گوش میرسد ، صدای ناله ،صدایی که از بیرون به گوش نمیرسد و فقط باید وارد دل شد تا شنیده شود. کم کم به مرکز دل میرسم درست در مرکز دل باز هم نوشته ای میبینم که محتوا ی نوشته به درستی نمایان نیست برای خواندن نوشته جلوتر میروم با خط سیاهی و مرگ بزرگ نوشته شده «سلطان دل ،غم» . از نوشته باز هم میگزرم کمی جلوتر از این نوشته به سه تن رسیدم وقتی به نمایشان نگاه کردم مثل این بود که اینان خریدران مرگند و از دنیای بشریت خبر ندارند که برای چند ثانیه زندگی حاضر به فروختن همه چیز حتی آخرت خود است . قریب شدم پرسیدم کیستید و حیران چه؟ اولی گفت من امیدهای این دلم و حیران آرزویی تازه دومی گفت من همه ی کس این دلم و حیران آشنایی در این کارزار سومی گفت من عشق این دلم و حیران معشوقه ام و به ناگاه هر سه از تاب چشم محو شدند . سرگشته از دل خارج شده و راه عقل را در پیش گرفتم.

 

____شب مهمونی غم ها_____________________________

____شب خالی ازامید ها_____________________________

____شب انتظار مردن که بباره یا نباره___________________

____رونده از تموم دنیا_____________________________

____من یه کوچه گرد پاییز__________________________

____آخرین رهگذر شب با سروده ای غم انگیز_____________

____حالا من موندم و غم هام _______________________

____وقتی آخرین چراغ کوچه منو تنها میزاره_____________

____می ریزه غم صداشو تو سکوت سرد وبلاگ__________

____همه ی سرودش اینه بازی زندگی پوچه ____________

____وقتی آخرین چراغ کوچه اونو تنها می زاره_________

____میمیره نه یک بار شاید صدها هزار بار___________

____سری بودیم توی سرها______________________

____کسی بودیم تو جهان_______________________

____خیلی ها نشونی دارن منو با حرفای شادم_________

____میگفتن عاشق هزار ستارست________________

____حالا من موندم و غم هام___________________

____دیگه چاره ای ندارم مردن یا رفتن تو غم ها_____

ک_______________ا____________________ش

کاش میشد غصه ها را شاد کرد

روزی، بیچارگان را شاد

کاش میشد عشق لیلی را کشید

یا که یاد از ناله ی فرهاد کرد...

کاش میشد عشق را در بند کرد

یا که دل را همچو سنگ سخت کرد...

کاش میشد مرگ را زود خرید

یا که مردن دل را هرگز ندید...

ک_______________ا____________________ش

____موسیقی چشم تو چه شور انگیز است_____________

___________دل از نفس عاطفه ها لبریز است________

____بی عشق تو یک لحظه گر بنشینم_______________

__________سرسبزترین بهار، دل پاییز است________

تــــــــــــــــــــوعــــــــــــــــــــشــــــــق مـــــــــــنی___

_____________________________

_تــــــــــــــو یه قـــــــــــــطره از خــــــــدایی_

__________________________

_تـــــــــــویی روئـــــــیای پاکـــــــــ مـن_

________________________

_تــــو ســـــــرشـت عـــــــا شــــقایی_

_____________________

_تــــــویــی هــــمه وجـــود مـــن_

___________________

_تـــــونـــــهایـــت عــاشــقایی_

_________________

_تــــویـی هـمه جـهان مـن_

_______________

_تــویی همه عـشق مــن_

_____________

_تــــــــــــــــــــو..._

چی شده مگه دیگه دوستم نداری...

زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ی تو گریه ی من است ؟ مرگ حرفی نزد!!! زندگی دوباره گفت : من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی مرگ ساکت بود زندگی گفت : رابطه ی من و تو چه احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا      ، سور کجا ؟ اما مرگ تنها گوش می داد زندگی فریاد زد : دیوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟ و مرگ آرام گفت : تا بفهمی که تو و دیوانگی و عشق و حسرت چه بیهوده ای

به گوش من تنها دو صدا آشناست....صدای پای تو که می روی صدای پای مرگ که می آید

                                                 ساقه هاش هم خشکیده...

صدای پای عشق میاد باز توی کوچه های دلم پیچیده...نمیدونم به عشق باز سلام کنم یا که مثل بی خبران بگذرم...

^{به سوی تو قدم برمیدارم شمرده شمرده... نمی دانم مقصد کجاست؟ ولی بی هدف در کوچه پس کوچه های زندگی قدم بر میدارم... برگهای بید مجنون خانه مان کم کم رنگ زردی به خود می گیرند... منم خیلی وقته که تو پاییزم ولی خبر ندارم... فصلی دیگر بدون تو برایم آغاز گشته... و من دیگه هیچی نمیدونم... و یا اینکه نمی توانم شکست را باور کنم... شاید روزی برایم بهار باشد ولی اون روز هم خیلی دوره حتی خیلی دورتر از تصوراتم... دیگه کاسه صبرم لبریزتر از همیشه شده... دیگه نیستی که واسم کاسه بزرگتری بیاری و بهم امید بدی که تحمل کن... میدونم برای همه عشق اولش زیباست و هر چی بیشتر میگذره بیشتر در این دریا پر تلاطم فرو میروند... و چه زیباست که تو شناگر قابلی باشی و از پس موجها بربیایی... ولی من خیلی کوچیکم حتی کوچکتر از یک مورچه که تو بهش ترحم میکنی زیر پات له نشه... ولی من نا خواسته یا خواسته له شدم...! بگذریم که آیا زیر پای تو له شدم؟ یا زیر پای سرنوشت؟ به هر حال بذار بگم که زیر پای سرنوشت! تا همه نگن تو عشق واسه زیبایهاش می خواستی و حالا که به آرزوت نرسیدی می خواهی معشوقت را محکوم کنی...! من تو رو با همه وجودم می خواستم... الانشم این دردها را به جونم می خرم و میکشم... آره سخته برام بی تو بودن وبی تو موندن... ولی این درد تنهایی و بی تو بودن را با یاد اون روزهای بهاریمون تحمل میکنم}

عزیز لحظه هایم...!

برای تو از تو می نویسم...برای تو که هیچکس مثل تو نیست...هیچ چیز شبیه عشق تو نیست....و هیچ جا شبیه سایه سار دستهای امین تو نیست.

مهربانم...!

به هیچکس نگفتم اما من خودم دیدم که یک صبح آفتاب از پشت پلک بسته ی تو به من سلام کرد.

باور کن که باور آسمانی بودن تو سخت نیست

تو که رسیدی خواب مرداب مرا برده بود...لبخند زدی و شمیم نفست عطر جاری رود را آورد. من جاری شدم...تا خدا... تا دریا...تا عشق....تا تو...

و این خود خوشبختی ست.

                                                                                        دوستت دارم   

اون صدا چی مگفت....؟!

هنوز داشت می رفت و اون صدا هنوز گوشش را نوازش می داد. می شنيد که اون صدا داره دعوتش می کنه به زنده شدن. تعجّب کرد. آخه مگه من الآن زنده نيستم که حالا بايد زنده بشم. خوب گوش کرد. مثل اين که تازه فهميد چی شده. اين خرده های روی زمين حصارهايی بود که نمی گذاشتند زنده باشه. بهش مجال نمی دادند که نفس بکشه. اون صدای شکستن، صدای تولّد دوباره اش بوده. آره اون از نو متولّد شده بود و اين بار ديگه نمی خواست اين حصارها دورش را بگيرند. ديگه نمی خواست قبل از اين که وقتش برسه، با دست های خودش بميره. تصميم گرفت که به اون صدا تا آخر گوش کنه و قطعه قطعه ی اون آوا را لمس کنه و بفهمه. نگاه کرد و نوری ديد. اون صدا..... اون صدا از همون جا می اومد. از همون نقطه ی نورانی. ولی اين نور چی بود........؟

بهترین از این هم چیزی هست...؟

پس سينه ام را پر کردم از هواي دوست. نفس کشيدم. نفس کشيدم. نفس.... . با اين هواي تازه، انگار همه چيزم شده بود يه بوي خوش. يه نسيم خنک. حس مي کردم که يه ديوار عظيم هست که در عين سختي و محکمي، به لطافت تر و نرم تر از اون هيچ جاي دنيا پيدا نمي شه. و من، به اون تکيه زده بودم. ولي اين فقط پشتم نبود که گرم بود. گرمي وصف نا پذيري را هم روي شونه هام حس مي کردم. آخه دست هاش هم من را در آغوش گرفته بود. مي خواست بهم بگه، که ديگه نگران چيزي نباش. همون جوري که هيچ وقت نبايد مي بودي. آخه من هميشه باهات بوده ام و هستم و خواهم بود. من تو را از همه ي بدي ها حفظ مي کنم. توي هر شرايطي کمکت مي کنم و هيچ وقت تنهات نمي گذارم. امّا اون صدا، يه شرط بزرگ داشت. مي دوني شرطش چي بود؟ مي دوني چه چيزي از من مي خواست، تا به همه ي اين چيزهايي که گفته بود، بي کم و کاست عمل کنه؟ توي گوشم زمزمه کرد:"من با توام، اگه تو با من باشي. من فراموشت نمي کنم، اگه تو من رو فراموش نکني. من عاشقتم، اگه تو عــــشــــــــق رو فراموش نکني." مات و مبهوت، سکوت کرده بودم و با تمام وجودم، فقط مي شنيدم. انگار که پاهام ديگه روي زمين نبود. وقتي صداش توي گوشم مي پيچيد، انگار نسيمي از حرير نوازشش، من را در آغوش گرفته بود "هرچي که بخواي، بهت مي دم، حتّي اون چيزهايي را هم که فکرش را نمي کني. از هر چيز بهترينش را بهت مي دم، همه چيز را برات زيبا و دل انگيز مي کنم، زندگيت را ابدي مي کنم. آسايش جاودان بهت مي دم. غرق آرامشي تمام نشدنيت مي کنم، فقط به يک شرط، اون هم اين که باورم کني و عاشقم بشي.."

خط را بگير و بيا

 خط را بگير و بيا هنوز در کارِ کشتِ قاصدکم گرچه تنم ميانِ زخم و جنون گم و کلاغِ عاشقم از پنجره‌ام پر خط را بگير و بيا در اين ضيافتِ بي‌پرچين کنارِ پرهاي ريخته و ملافه‌هاي سپيد سهمت از جان و قاصدک باقي است 

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست

در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است

بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي

مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است

مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست

بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است

غزل هجرت من را همه جا بنويسيد

روي قبرم بنويسيد مهاجر بوده است

داستان من ازاونجایی شروع شد که تازه از تهران با خانواده به شیرازنقل مکان کرده بویم . تو شهریور  ماه و تعطیلات مدارس . اون موقع من 17 ساله بودم کلاس دوم رشته ی کامپیوتر.

پدرم یه خونه ای توی یکی از شهرک های شیراز به نام شهرک صدار خریده بود یه خونه ی نقلی اما قشنگ .

وقتی توی خونه ساکن شدیم اون اطراف هیچ کس رو نمیشناختم . تموم وقتمو تو خونه میگذروندم با کامپیوتر مشغول بازی کردن یا چت میکردم.

آخرای شهریور ماه بود که با پدرم برای ثبت نام از خونه بیرون رفتم. تو خانواده ما تنها بچه مدرسه ای من بودم آخه خانواده ی ما 4 نفره بود.من بودم و یه خواهر کوچکتر که هنوز مدرسه نمی رفت با پدر و مادرم. خلاصه برای ثبت نام  اولین بار بود که از خونه میرفتم بیرون . مدرسه ی اولی که برای ثبت نام رفتیم چند تا خیابون پایین تر از خونه ی ما بود .مدرسه ی قشنگی بود اما حیف که ظرفیتش تکمیل شده بود.مدرسه ی بعدی که سر زدیم اطراف مالی آباد( یکی از خیابون های شیراز)بود.

خدا رو شکر هنوز جا داشت...

بقیه ی داستان رو در ادامه مطلب بخوانید

صفحات سفید زندگی رو ورق زدیم و به اینجا رسیدیم....

سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم
ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم
بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد
بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!
دختري سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند
وجودم به لرزه افتاد
او که بود؟؟
آيا او هماني بود
که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟
خاطرات در برابرم صف کشيدند
موهاي خاک خورده ام را
ميان دستان استخواني ام فشردم
حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد
احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد
ميان دلهره و ترديد دختر سياه پوش رفت
ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها
 مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند
آه چه غم انگيز بود خاطره روز مرگم

ای عزیز هر کس داند حقیقت چیست، داند که عشق کدام است وعاشق کیست. در این راه مرد باید بود ؛ و با دل پردرد باید بود ؛و هر که را رنج بیشتر ،تمتّع بیشتر.عاشق باید بی باک باشد،اگر چه او را بیم هلاک باشد .عشق آدمی خوار است.نه نام دارد و نه ننگ.نه صلح دارد و نه جنگ. عشق علتی است بر دوام حیات،نه وسیلتی است بر اهتمام ممات. عشق دردی است که او را دوا نیست ؛وکار عشق هرگز مدّعا نیست.مدّعای عشق بی بلا نبود؛و چون بلایی رسد ،او را ردّ بلا نبود .عاشق هم آتش است و هم آب ،هم ظلمت است و هم آفتاب. بی صبری در عشق ،عذاب جاودانی است ؛و بی اخلاصی در اطاعت و بال زندگانی است.عشق مایه ی آسودگی است،هر چند مایه ی فرسودگی است.هرچه عاشق نیست ستور است.عاشق را صد بلا در پیش و هزار در راه . در این راه گریه ی یعقوب باید یا ناله ی مجنون ،یا دل پردرد باید ،یا ناله ی پر خون

عصر پنجشنبه که میشه همه ی وجودم واسه دیدنت بی تابی میکنه. عصر پنجشنبه که میشه طلسم قلبم میشکنه و شاد میشه. عصر پنجشنبه که میشه غم دوریت کم تر میشه. عصر پنجشنبه که میشه تنهاییام کم تر میشه. عصر پنجشنبه که میشه دل تنگی یام کم تر میشه. عصرپنجشنبه که میشه یادم میره که دیگه هم صدایی ندارم که باهام گریه کنه. عصر پنجشنبه که میشه...عصر پنجشنبه که میشه باید قناعت کنم به تکه سنگ قبرت برای هم دردی

میگفت میکشانمت ، اما دروغ گفت

تا قلّه میرسانمت ، اما دروغ گفت

میگفت از تلاطم دریای غصه ها

مردانه میرهانمت ، اما دروغ گفت

میگفت اگر زمین و زمان را قفس کنند

زان هردو میپرانمت ، اما دروغ گفت

میگفت نقد جان که نه بذلش به کس کنند

مستانه میفشانمت ، اما دروغ گفت

میگفت زان شراب که حورش به کاسه ریخت

رندانه میچشانمت ، اما دروغ گفت

تائیس عشق «...» اگرچه وصال داد

این را که میرسانمت اما دروغ گفت